Miyelodisplastik neoplazmlar / sendromlar

Tanı; kalıcı sitopenileri, kemik iliği morfolojisini, blast yüzdesini, sitogenetiği ve moleküler testleri bir araya getirir. Beslenme eksikliği, ilaçlar, enfeksiyon, otoimmün hastalık ve diğer kemik iliği bozuklukları MDS'ye benzeyebilir ve uygun biçimde dışlanmalıdır. Klonal hematopoez veya CCUS otomatik olarak MDS değildir.

WHO miyelodisplastik neoplazmlar terimini kullanırken, klinik ve düzenleyici dilde sendrom terimi yaygın kalmayı sürdürüyor. Kategoriler del(5q), SF3B1 veya biallelik TP53 değişiklikleriyle ya da morfoloji ve blast düzeyiyle tanımlanabilir. ICC, blast oranı %10–19 olan seçili olgular için bir MDS/AML kategorisi içerir; AML tanımlayıcı genetik istisnalar ve çerçeve farklılıkları uzman yorumu gerektirir.

IPSS-R kan sayımlarını, kemik iliği blastlarını ve sitogenetiği kullanır. IPSS-M moleküler bilgiyi ekler ve hastayı farklı bir risk grubuna taşıyabilir. Hangi skorun hesaplandığını, gen panelinin yeterli olup olmadığını ve sonucun eski bir kemik iliği örneği yerine güncel hastalığı yansıtıp yansıtmadığını sorun.

Risk, hastalığın gidişatını tahmin etmeye ve nakil zamanlamasını planlamaya yardımcı olur; kişiye özel bir geri sayım değildir. Şiddetli sitopeniler, enfeksiyonlar, kanama, transfüzyon yükü, genel uygunluk ve hastanın amaçları aynı skor kategorisinde bile tedaviyi değiştirebilir.

Bazı hastalar destekleyici bakımla izlenebilir. Anemi tedavi gerektirdiğinde serum eritropoetini, transfüzyon yükü, del(5q), SF3B1/halka sideroblastlar ve önceki tedaviler yaklaşım seçimine yardımcı olur. ESA'lar seçili hastalarda yararlı olmayı sürdürür; lenalidomid, del(5q) ile ilişkili transfüzyona bağımlı hastalıkta özgül bir role sahiptir.

Luspatercept, düzenli transfüzyon gerektirebilecek çok düşük ile orta riskli MDS'li ve daha önce ESA almamış erişkinlerde anemi için ABD'de bir endikasyona sahiptir. COMMANDS çalışması, tanımlı bir transfüzyona bağımlı popülasyonda luspatercepti epoetin alfa ile karşılaştırmıştır. Birinci basamak ve ESA sonrası durumlarda uygunluk farklıdır; ilaç, yalnızca ve tümüyle SF3B1 mutasyonlu olgularla sınırlıymış gibi anlatılmamalıdır.

ABD'deki imetelstat endikasyonu; ESA'ya yanıt vermeyen, yanıtını kaybeden veya ESA'ya uygun olmayan, düşük ile orta-1 riskli MDS ve sekiz hafta içinde en az dört eritrosit ünitesi gerektiren transfüzyona bağımlı anemisi olan erişkinler içindir. Bunlar etikete özgü ölçütlerdir; her düşük kan sayımı için genel bir tedavi değildir.

Pratik amaç, transfüzyon olmadan geçen anlamlı bir dönem ya da daha az transfüzyon yüküyle birlikte günlük işlevlerde iyileşmedir. Kan sayımları ve karaciğer testleri izlenmelidir; nötropeni ve trombositopeni tedaviyi sınırlayabilir. Transfüzyondan bağımsızlık değerlidir, ancak MDS'nin ortadan kaldırılması olarak sunulmamalıdır.

Yüksek riskli hastalıkta tedavi, anormal klonu kontrol altına almayı, ilerlemeyi geciktirmeyi ve uygun olduğunda nakile giden yolu korumayı amaçlar. Azasitidin, desitabin veya onaylı bir oral desitabin/sedazuridin formülasyonu düşünülebilir. Oral ve enjektabl ürünler serbestçe birbirinin yerine kullanılamaz ve farklı oral azasitidin ürünleri birbirinin yerine geçirilmemelidir.

Yanıt genellikle art arda kürler ve kemik iliği incelemesi gerektirir; erken dönem sitopeniler ise dikkatli yönetim gerektirir. Venetoklaks eklemek otomatik olarak kanıtlanmış daha iyi bir standart değildir: faz III VERONA çalışması birincil genel sağkalım sonlanım noktasını iyileştirmedi. Seçili köprü tedavisi veya çalışma içi kullanım, AML'den yapılan çıkarımlara değil açık bir gerekçeye dayanmalıdır.

Uygun yüksek riskli hastalarda ve olumsuz genetik özellikleri ya da ciddi hastalık sonuçları olan seçili düşük riskli hastalarda nakil erken konuşulmalıdır. Değerlendirme; eşlik eden hastalıkları, kırılganlığı, donör bulunabilirliğini, hastalık kontrolünü ve nüks ile nüks dışı mortalite ve greft-versus-host hastalığı arasındaki beklenen dengeyi içerir.

Olası kalıtsal yatkınlık, danışmanlığı, donör seçimini ve bazen hazırlık tedavisini etkiler. Bir tümör panelinde saptanan mutasyon otomatik olarak kalıtsal değildir; ancak şüpheli kişisel veya aile öyküsü, akraba bir donör seçilmeden önce germline değerlendirmeyi haklı çıkarabilir.

Sayımlar kötüleştiğinde veya hipometilleyici tedavi etkisini kaybettiğinde kemik iliği, blastlar ve moleküler bulgular yeniden değerlendirilmelidir. Bu, hastalık ilerlemesini, AML dönüşümünü veya tedaviyle ilişkili bir sorunu ortaya çıkarabilir. Etkisiz kürlerin yinelenmesi zamanı tüketmeden önce çalışma seçenekleri ve naklin uygulanabilirliği gözden geçirilmelidir.

İvosidenib, onaylı bir testle doğrulanmış duyarlı IDH1 mutasyonu taşıyan nüks veya dirençli MDS'li erişkinler için ABD'de bir endikasyona sahiptir. Bu, tüm HMA dirençli hastalığı değil seçili bir moleküler alt grubu kapsar. Farklılaşma sendromu, QT uzaması ve ilaç etkileşimleri uzman izlemi gerektirir.

Diğer hastalar için HMA sonrası hastalığı güvenilir biçimde çözen tek bir kurtarma rejimi yoktur. Araştırma aşamasındaki kombinasyonlar ile immün ya da hücresel stratejiler, yerleşmiş küratif alternatifler olarak değil çalışma fazları ve katılım koşullarıyla birlikte sunulmalıdır.

Transfüzyon eşikleri semptomlara ve eşlik eden hastalıklara göre kişiye özel belirlenir. Enfeksiyonun önlenmesi, ateşin hızla değerlendirilmesi, kanama önlemleri ve seçili demir yüklenmesi yönetimi hem izlem hem de etkin tedavi sırasında önemini korur. Nötropeni sırasında ateş, belirgin kanama veya yeni gelişen solunum güçlüğü acil değerlendirme gerektirir.

Kemik iliği raporlarını ve preparatlarını, sitogenetik ve mutasyon sonuçlarını, skor hesaplamalarını, kan sayımı ve transfüzyon kayıtlarını, ESA kullanımını, tedavi tarihlerini ve yanıtları getirin. Acil amacın daha az transfüzyon, hastalığın gidişatını değiştirme ya da nakle hazırlık olup olmadığını ve hangi bulgunun bir değişikliği tetikleyeceğini sorun.